„Polityka nasza dąży niezłomnie do utorowania ludowi drogi do władzy, bo lud jest w narodzie olbrzymią większością 

i reprezentuje pracę i potęgę idealną. Kto trzyma z ludem, ten stanie obok nas do pracy, do walki, do budowania Polski! ..." 

                                                                                                                        Z przemówienia Ignacego Daszyńskiego wygłoszonego w Lublinie w dn.10.11.1918 r. 
                               STOWARZYSZENIE imienia IGNACEGO DASZYŃSKIEGO
 

O patronie

Konferencja rocznicowa - 26 listopada 2016 r.
Październik 2016 - 150 lat od urodzin i 80 lat od śmierci Ignacego Daszyńskiego
DASZYŃSKI IGNACY (1866—1936),

(Józef Feldman – „Polski Słownik Biograficzny”, 
t. IV, zeszyt 5. Kraków 1938 - fragment noty bibliograficznej)

(...) Jako budziciel mas ludowych, należy Daszyński do największych w dziejach Polski. Tajemnica jego oddziaływania spoczywała przede wszystkim w wyjątkowych uzdolnieniach oratorskich. »Mogę bez przesady powiedzieć — pisze o sobie — że przez długie lata byłem osobiście środkiem uświadomienia społecznego i politycznego kroci tysięcy chłopów i robotników polskich. Przemawiałem do nich w całej Galicji, w Królestwie, w Wiedniu, Budapeszcie, Berlinie, Sztutgarcie, Bremie, Paryżu, Londynie, w Szwajcarii, w trzydziestu kilku miastach Północnej Ameryki, wszędzie dokąd mogłem tylko dotrzeć. Mówiłem na placach publicznych do dziesiątek tysięcy i nie cofnąłem się przed zgromadzeniem w chałupie wiejskiej, gdzie mogło się zmieścić z biedą kilkunastu nędzarzy«. Jako mówca nie miał sobie równego we współczesnej Polsce, niewielu w Europie. (...)
Jan Pytel

97-a ROCZNICA ZJEDNOCZENIA POLSKIEGO NIEPODLEGŁOŚCIOWEGO RUCHU SOCJALISTYCZNEGO

Ponad 125-letnie dzieje polskiej niepodległościowej lewicy uwiarygadniają znane powiedzenie, że „historia się powtarza”. Na przełomie XIX i XX wieku lewica reprezentowana przez Polską Partię Socjalistyczną i Polską Partię Socjaldemokratyczną była rozbita tak pod względem terytorialnym (trzy zabory), jak i ideowo-politycznym ... Ze względu na ważność sprawy warto przybliżyć warunki dokonanego w kwietniu 1919 r. zjednoczenia. Myśl o zjednoczeniu pierwszy wysunął młody socjalista, działacz i współzałożyciel we Lwowie w 1990 r. Partii Robotniczej – Ignacy Daszyński. W sierpniu 1891 r. uczestniczył on w II Międzynarodowym Kongresie Socjalistycznym w Brukseli, gdzie złożył wniosek o zjednoczeniu polskich partii socjalistycznych. (...)
MARSZAŁEK DEMOKRACJI
Z prof. Michałem Śliwą rozmawia Paweł Dybicz
"Tygodnik Przegląd" nr 33 / 10-16.08.2015

Ignacy Daszyński uważał, że ideały wielkiej przemiany społecznej mogą zostać zrealizowane tylko w państwie narodowym

(...) Ani Piłsudski, ani Daszyński nie mieli zwyczaju bratania się, fraternizowania, po imieniu byli zaledwie z kilkoma osobami. Przestali zwracać się tak do siebie po słynnym spotkaniu w październiku 1929 r., kiedy to marszałek Daszyński oświadczył marszałkowi Piłsudskiemu, który przybył do parlamentu w otoczeniu kilkudziesięciu oficerów, że „pod szablami i rewolwerami nie otworzy posiedzenia". Odtąd przylgnęło do niego określenie Marszałek Demokracji, wyrażające uznanie opinii społecznej za odwagę i bezkompromisową postawę w obronie demokracji i parlamentaryzmu. (...)
Marian Marek Drozdowski

Refleksje o działalności parlamentarnej Ignacego Daszyńskiego
i jego relacji z Józefem Piłsudskim

Gdy robotnicy Galicji zaczęli domagać się praw dla siebie oraz godziwych warunków pracy i życia ich aspiracje starała się reprezentować powstała, dzięki inicjatywie Ignacego Daszyńskiego w 1892 r. Galicyjska Partia Socjaldemokratyczna, będąca częścią składową ogólno austriackiej socjaldemokracji i jej programu przyjętego w Heinfeld. Postulował on:
 - szybkie wprowadzenia szerokiego ustawodawstwa socjalnego: 8 godzinnego dnia pracy, poprawy warunków życia i pracy, zakazu pracy dzieci i pracy nocnej,
 - organizowania spółdzielczości robotniczej,
 - upowszechnienia oświaty wszystkich szczebli,
 - demokratycznej ordynacji wyborczej, celem przezwyciężenia tradycji społeczeństwa patriarchalnego, zagwarantowanie pełnej wolności zgromadzeń i stowarzyszeń, zniesienie monopolu wyborczego klas uprzywilejowanych,
 - utworzenie sadów przysięgłych wybieranych przez zgromadzenia ludowe.
Program ten odrzucała koncepcję dyktatury proletariatu kładąc akcent na demokratyczne przekształcenia społeczne. (...)
Tekst opublikowany w 78. rocznicę śmierci Ignacego Daszyńskiego na portalu "Lewicowo.pl". Pierwotnie ukazał się w tygodniku „Wiadomości Literackie” nr 49(681)/1936, 22 listopada 1936 r. 
Od tamtej pory prawdopodobnie nie był wznawiany, poprawiono pisownię według obecnych reguł.

Maria Dąbrowska

Ignacy Daszyński
[1936]
Ignacy Daszyński żył i działał przez magię słowa. Niektórzy twierdzą nawet, że fakty życia były dla niego raczej kanwą do wyszywania przepychu mów, niż pobudką do realnych poczynań. Ale tak mogą mówić chyba ci, którzy nie znają ani naszego dnia wczorajszego, ani życia wielkiego socjalisty, jego wysiłków i osiągnięć. Bo wszak przedziwne słowo Daszyńskiego było siłą stwarzającą mnóstwo faktów i przeobrażającą przez długie lata całkiem realnie życie dzielnicy, w której urodzić się, umrzeć i spocząć na wieki było mu przeznaczone. Największy mówca polskiej współczesności wydobywał ze słowa moc, która obracała je w namacalną dziejową rzeczywistość. Sam zdawał sobie sprawę z magicznej wagi słowa i dał temu świadectwo, pisząc w swych pamiętnikach: „Słowo jest wyrazem ducha więcej niż czyn. Czynowi daje dopiero słowo to, co się nazywa ideologią i co jest czynu motywem, oświetleniem i celem”. (...)

Leonard Dubacki

Ignacy Daszyński - parlamentarzysta i działacz
(Fragmenty)

   (...) Ignacy Daszyński był prawie rówieśnikiem J. Piłsudskiego. Pochodził z kresowej zacnej rodziny inteligencko-szlacheckiej w zaborze austriackim. Wychował się w duchu patriotycznych tradycji Wiosny Ludów 1848 r. i Powstania Styczniowego 1863 roku. Młodość jego kształtowała się jednak pod wpływem ruchu socjalistycznego w Galicji. W konsekwencji był gorącym patriotą i prawdziwie ideowym socjalistą. Do końca życia pozostał wierny ideałom obranym w młodości; walce o niepodległość i socjalizm. Wskutek niedorozwoju społeczno-ekonomicznego w Galicji na pierwszy plan wysuwał nie wolność narodową, lecz walkę o sprawiedliwość społeczną. Walczył z przeżytkami feudalnej wszechwładzy szlachty i arystokracji. Uważał, że ciemnota, bieda i nędza szerokich mas ludowych stanowią główną przeszkodę w rozwoju świadomości narodowej.
   Jego wizja wolnej i niepodległej Polski od wczesnej młodości kształtowała się inaczej niż u Piłsudskiego. Znacznie dojrzalej, trójzaborowo i proeuropejsko. Jej pomyślność łączył z międzynarodowym socjalizmem w Europie. Po raz pierwszy publicznie dał temu wyraz, w podpisanej m. in. przezeń, 30 kwietnia 1891 r., odezwie lwowskiej „Partii Robotniczej“, „Do Stowarzyszenia Polskich Robotników <Równość>  w Londynie“. „Wiernie stojąc - czytamy w niej - przy wielkim haśle międzynarodowej solidarności robotniczej, dążymy w pierwszym rzędzie do zgodnego i solidarnego postępowania z robotnikami polskimi tak spod wszystkich trzech zaborów, jak i tych, których los ze ziemi polskiej wypędził. Gdy robotnicy królestwa, Księstwa Poznańskiego, Śląska i Galicji podadzą sobie dłonie, wtenczas, wierzymy silnie, że sprawa nasza zwycięży. A socjalistyczna robotnicza emigracja polska pewno w tym zwycięskim pochodzie pierwsze zajmie miejsce!..“ (AAN, sygn. 305/VII/44 podt. 1 k. 33). (...)
Michał Śliwa

Ignacy Daszyński O państwie, demokracji i parlamentaryzmie 
(Fragmenty z wstępu do książki)

   (...) Był świetnym oratorem, mistrzem słowa. Nigdy nie posiłkował się kartką, niezależnie od tego gdzie występował: czy na placu targowym, przemawiając do przypadkowo zebranych włościan, czy wśród dostoj¬nych posłów w izbach parlamentarnych lub polityków zgromadzonych w gabinetach rządowych, czy też na zebraniach i konwentyklach partyjnych. Miał nieprzeciętny dar przekonywania i pozyskiwania słuchaczy, choć niestety często nie stronił od demagogii i pustosłowia. Przyciągał do socjalizmu rzesze robotników, młodzieży gimnazjalnej i studenckiej. Wychował całe zastępy działaczy politycznych oraz społeczników, wspierających na różnych polach aktywności dzieło walki o sprawę robotniczą. Ukształtował swoisty typ sztuki, polityki i kultury politycznej, nawiązującej do najlepszych polskich tradycji demokratycznych i wzorów zachodnioeuropejskich (...)
   (...) Ignacy Daszyński nie był teoretykiem i myślicielem. Uprawiał publicystykę, często wyśmienitą. Gdy się jednak uzna, że ideologia i myśl polityczna zawarte są nie tylko w obszernych traktatach i rozprawach, ale można je także odnaleźć w lapidarnych wypowiedziach i wystąpieniach agitacyjnych, to stwierdzić należy, że był on również twórcą doktryny socjalistycznej i idei politycznych całej polskiej lewicy demokratycznej (...)

Referaty z Konferencji w wydaniu książkowym

Ignacy Daszyński

Dr Jan Pytel

"Przegląd" nr 33 / 10-16.08.2015

Prof. Marian Marek Drozdowski

Maria Dąbrowska, około roku 1933 fot. Danuta B. Łomaczewska / East News

Ignacy Daszyński

Kreator stron - łatwe tworzenie stron WWW