„Polityka nasza dąży niezłomnie do utorowania ludowi drogi do władzy, bo lud jest w narodzie olbrzymią większością 

i reprezentuje pracę i potęgę idealną. Kto trzyma z ludem, ten stanie obok nas do pracy, do walki, do budowania Polski! ..." 

                                                                                                                        Z przemówienia Ignacego Daszyńskiego wygłoszonego w Lublinie w dn.10.11.1918 r. 
                               STOWARZYSZENIE imienia IGNACEGO DASZYŃSKIEGO
 

Info CKW PPS 70/14 - Załącznik 2

Pobierz plik:

Stanowisko
Rady Naczelnej PPS na temat
„Demokracja i socjalizm”
przyjęte na posiedzeniu w dniu 13 grudnia 2014 roku
   Ludzie chcą demokracji. We współczesnym świecie społeczeństwa deklarują poparcie dla demokracji. Dlatego, poza wyjątkami, współczesne państwa mają w swoich konstytucjach zapisaną demokrację jako obowiązujący system polityczny. 
   Demokracja zapisana w konstytucjach państw przyjmuje różne formy wynikające z tradycji i kultury. Praktyka rządzenia w wielu państwach – niestety - znacznie odbiega od konstytucyjnie zapisanych praw i wartości moralnych.
   Demokracja – słowo, pojęcie i system polityczny – oznacza ludowładztwo. Demokracja jest to więc system rządów i form sprawowania władzy, w którym wola większości obywateli stanowi prawo i władzę.
   Lud w demokracji sprawuje władzę bezpośrednio lub przez wybranych przedstawicieli. Współcześnie, gdy państwa liczą miliony czy setki milionów obywateli bezpośrednie sprawowanie władzy przez lud nie jest praktycznie możliwe i dlatego powszechną formą ustroju demokratycznego jest demokracja przedstawicielska - parlamentarna. Jej fundamentem jest zbiór praw określony jako konstytucja danego państwa.
   Współczesne uznanie dla ludowładztwa to wynik ponad dwu i pół tysiąca lat historycznych doświadczeń głównie cywilizacji europejskiej. Demokracja ma początek w starożytnej Grecji, a następnie rozwijała się w starożytnym Rzymie. Jej różne formy przetrwały średniowiecze, a społeczna potrzeba demokracji niejako wybuchła w końcu XVIII wieku wraz z rozlaniem się po świecie idei i form rządzenia przyniesionych przez Wielką Rewolucję Francuską.
   Już w starożytności zauważono, że rządy demokratyczne, czyli rządy wyrażające wolę większości, mogą prowadzić do pozbawiania praw różnych mniejszości. W szczególnych warunkach demokracje mogą też przekształcać się w tyranie czy też władzę w nich mogą przejmować grupy oligarchiczne dysponujące bogactwem i siłą militarną. Te zagrożenia dla demokracji stale istnieją. Dlatego współcześnie, w konstytucjach państw zawarte są struktury kontroli i zmian władz, a także zapisane „prawa i wolności człowieka i obywatela”.

   W Europie, USA i wielu byłych państwach kolonialnych ukształtowała się tak zwana „zachodnia demokracja”. 
   Europa składa się z państw narodowych. Demokracje europejskie to systemy polityczne oparte o umowy społeczne zapisane jako konstytucje i systemy prawne. Ich cechą wspólną jest dążenie do zapewnienia wszystkim obywatelom praw do pełnego uczestniczenia w życiu swojej społeczności. Wszyscy obywatele mają prawo do równego wpływu i udziału w podejmowaniu decyzji, które kształtują ich życie. Państwa i narody europejskie rozwijają się pokojowo. Prowadzą współpracę i zbliżenie społeczne, gospodarcze i kulturowe. Obywatele państw europejskich posiadają prawa i swobody obywatelskie zawarte w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
   Demokracje europejskie mają wszystkie cechy aktualnego modelu „zachodniej demokracji”. Po II Wojnie Światowej chorążym tego rodzaju demokracji są Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. 
   „Zachodnia demokracja” jako system polityczny, charakteryzuje się pewnymi społecznie uznanymi i akceptowanymi cechami:
 - suwerenność ludu-narodu każdego państwa w wyborze władzy państwowej,
 - wolność posiadania własnych poglądów i wolność słowa,
 - prawo obywateli do udziału w polityce bez ograniczeń rasowych, majątkowych,
czy religijnych,
 - demokracja przedstawicielska, w której władza ma mandat uzyskany w wolnych i
powszechnych wyborach,
 - ochrona praw obywatelskich przez państwo.
   Wymienione i inne cechy systemu politycznego jakim jest „zachodnia demokracja” znajdują uzasadnione poparcie społeczne. Wydaje się bowiem, że zapewniają obywatelowi „wolność, równość i sprawiedliwość”.

   Jednak w „zachodniej demokracji” sfera działalności gospodarczej i obrotu finansowego nie jest objęta ludowładztwem. Stosunki społeczne jakie kształtuje działalność gospodarcza też nie podlegają woli i władzy ludu. Lud nie ma prawa wpływania na gospodarkę i na stosunki społeczne wynikające z działania „niewidzialnej ręki rynku”. Naturalne zjawisko w wymianie towarów i usług, jakim jest rynek, jest instrumentem do zawłaszczania bogactwa przez posiadaczy kapitału, bo „niewidzialna ręka rynku” to ręka kapitalisty.
   W „zachodniej demokracji” obowiązuje też „święte prawo własności prywatnej”, a wszystko powinno być prywatne. Ogromne fortuny, jakie powstają w wyniku wyzysku pracujących i jeszcze większe majątki zdobywane przez spekulacje rynkowe i lichwę pozostają własnością prywatną. Ludowi wara od prywatnego kapitału!
   Systemem społecznym i gospodarczym w „demokracji zachodniej” jest kapitalizm.
W kapitalizmie rządzi kapitał we własnym interesie, a nie w interesie ludu.

   „Zachodnia demokracja” to demokracja fasadowa. Za fasadą formalnie demokratycznego systemu politycznego ukryte jest zniewolenie i przymus ekonomiczny wobec całego społeczeństwa. Panują niesprawiedliwe stosunki społeczne i ekonomiczne, a często władze państwowe – w służbie kapitału - prowadzą wojny i inne zbrodnicze działania.
   Świat Zachodu uczynił z głoszenia „zachodniej demokracji” główną ideę, o którą walczy by uszczęśliwić ludzkość. Dla jej realizacji walczą armie wojska i armie medialne. W wielu krajach organizowane są przewroty cywilne i wojskowe - aby zaprowadzić „zachodnią demokrację”. Głównym szermierzem w tej walce są Stany Zjednoczone Ameryki Północne – imperium kapitalistyczne.
   W krajach z „zachodnią demokracją” w wyborach nie zawsze uczestniczy więcej niż połowa uprawnionych do głosowania. Zwykle wygrywa partia – wspierana przez kapitał - z największymi środkami na kampanię wyborczą. Wyborami nie można zmienić obowiązującego systemu społeczno-ekonomicznego. W krajach z „zachodnią demokracją” nie rządzi lud. Siłą sprawującą władzę są oligarchie kapitałowe. „Zachodnia demokracja” to jest system oligarchiczny, a nie demokracja.

   Współczesny kapitalizm to globalny kapitalizm monopolistyczny. Grupy kapitałowe, banki, monopole dysponują kapitałem większym niż państwa i obracają nim dla pomnażania swego bogactwa. Wciąż postępuje koncentracja kapitału. W Stanach Zjednoczonych do kilkuset rodzin należy prawie połowa całego bogactwa jakie zgromadzono na amerykańskiej ziemi.
   W 2007 roku w Stanach Zjednoczonych rozpoczął się światowy kryzys systemu kapitalistycznego. To nie jest zwykły cykliczny kryzys, w wyniku którego silniejsi połkną słabszych i przyjdzie ożywienie gospodarcze. Ten kryzys trwa już siedem lat i nie ma widoków na jego zakończenie. Trwa stagnacja gospodarcza. W Stanach Zjednoczonych i w Europie dla ratowania upadających banków i przedsiębiorstw prywatnych interweniowały państwa - użyto kapitału państwowego. Państwa są zadłużone i im też grozi bankructwo. Produkt Krajowy Brutto Unii Europejskiej jest w 2014 roku 1-2 % niższy niż w 2007 rok. Japonia ma PKB na poziomie 2007 roku, a sukces USA to wzrost PKB o 5% przez siedem lat.
   Zaostrzają się stosunki pomiędzy klasą posiadającą, a klasą pracującą, bo rosną sprzeczności klasowe. Społeczeństwa już w wielu krajach rozumieją, że system kapitalistyczny jest powodem panującej niesprawiedliwości społecznej. 
   Staje się jasne, że kapitał światowy nie ma już ekonomicznych sposobów dla spowodowania wyjścia ze stagnacji i uzyskania wzrostu gospodarczego. Zawsze kapitał miał w rezerwie jeden niezawodny sposób. Była nim wielka wojna. Jednak wszystko wskazuje na to, że obecnie Rosja w przypadku poważnego zagrożenia jest zdecydowana użyć broni jądrowej. Precedens już był: Hiroszima i Nagasaki. Dziś wojna nie jest już sposobem na kryzys kapitalizmu.
   System kapitalistyczny wyczerpał swoje możliwości. Utracił potencjał rozwojowy: nie ma krajów, które można bezkarnie eksploatować, a kapitalistyczny bezwzględny przymus ekonomiczny wobec ludzi pracy w krajach rozwiniętych przestaje działać. Okazało się też, że innowacje naukowo-techniczne, które miały być kołem zamachowym dalszego rozwoju służą nie tylko zachodniemu kapitałowi. Kapitalizm, przy dzisiejszym poziomie rozwoju cywilizacyjnego, szukając sposobów na dalsze strumienie dochodów prowadzi do wynaturzeń i degeneracji społecznych i obyczajowych.

   Wprowadzenie w Polsce „zachodniej demokracji” i kapitalizmu to wynik cynicznego oszustwa. W Polsce transformacja do kapitalizmu to bandycka prywatyzacja, korupcja, wielomilionowe bezrobocie, utrata niepodległości ekonomicznej przez Polskę, zadłużenie stawiające państwo polskie na granicy bankructwa, a także tysiące samobójstw na tle ekonomicznym. To cena jaką zapłaciła Polska by wejść do „cywilizacji handlowej”, która rozbudza ludzkie potrzeby i pożądania.

   O tym czy panujący system polityczny, społeczny i gospodarczy jest demokratyczny decydują stosunki własnościowe. Jeśli fabryki, banki, autostrady, szkoły, szpitale, ziemia, lasy są własnością prywatną wielkiego kapitału, to rządza ich właściciele w swoim, a nie w społecznym interesie. Prywatna własność wielkiego kapitału wyklucza sprawiedliwość społeczną. W kapitalizmie nie ma ekonomicznych i społecznych warunków dla ludowładztwa. W kapitalizmie nie może być demokracji.
   Nie należy mylić własności prywatnej kapitału z własnością osobistą. Własność osobista służy potrzebom własnym i najbliższych. Własność prywatna to kapitał używany do jego pomnażania w prywatnym interesie. Ten kapitał, ta własność prywatna powinna być uspołeczniona aby służyć społecznym interesom i potrzebom. 
   Kapitalizm wyzwala w człowieku najgorsze instynkty i dążenia. Kapitalizm istnieje dzięki ludzkiemu egoizmowi i brakowi szacunku do drugiego człowieka. Napędza go ludzka pycha i dążenie do posiadania bogactwa. To dążenie jest realizowane wszelkimi środkami: przy użyciu kłamstwa, oszustwa czy przestępstwa. Dążący do własnego bogactwa nie chcą pamiętać, że ze śmiercią kończy się ich władza i posiadanie prywatnej własności…
   Odczuwane przez ludzi na całym świecie dążenie do demokracji odczuwanej jako ludowładztwo to dążenie do systemu innego niż kapitalizm z jego „zachodnią demokracją”. Dążenie do demokracji, to dążenie do istnienia równoprawnej wspólnoty ludzkiej połączonej ideą solidarności społecznej. 

   Idea stworzenia takiej wspólnoty ludzkiej ma ponad dwieście lat. Ta idea to socjalizm. Socjalizm to ludowładztwo polityczne, gospodarcze i społeczne.
   Słowo socjalizm pochodzi od łacińskiego słowa „wspólnota”. Dążenie do socjalizmu to dążenie do tworzenia wspólnoty ludzkiej. Zaczyna się ona od wspólnoty jaką jest rodzina, przez wspólnoty lokalne, do wspólnoty wynikającej z braterstwa wszystkich ludzi. 
   Socjalizm wyraża się w wolności, równości i braterstwie wszystkich ludzi. Socjalizm odrzuca kapitalistyczny „wyzysk człowieka przez człowieka”, uspołecznia gospodarkę i stwarza warunki do sprawiedliwości społecznej.
   Socjalizm to świecka propozycja realizacji uniwersalnych zasad moralnych, które stanowią także podstawę chrześcijaństwa. Wielu łączy socjalizm z chrześcijaństwem.
   Piękno idei i humanistycznych wartości socjalizmu - w konfrontacji z ponurą rzeczywistością współczesnego świata - powoduje, że wielu ludziom socjalizm wydaje się idealistyczny, utopijny, nierealny. Tak też przedstawia go propaganda kapitalistyczna. Na szczęście rzeczywistość jest inna. Nie tylko idee socjalizmu ale także elementy socjalistycznych stosunków społecznych weszły już do praktyki w funkcjonowaniu wielu społeczeństw. 
   W XX wieku podjęto wiele prób budowy socjalizmu w różnych społeczeństwach na całym świecie. Są one z pełną determinacją likwidowane przez siły kapitału. Pewne elementy ustroju socjalistycznego są jednak obecne we współczesnych państwach kapitalistycznych. W Polsce mamy: bezpłatny system oświaty od przedszkola do szkół wyższych, wszyscy obywatele mają zapewniony dostęp do ochrony zdrowia ze środków publicznych, system emerytalny oparty na solidarności pokoleń realizowany przez ZUS. Te wynikające z solidarności społecznej systemy socjalne są niedofinansowane i są niszczone przez prokapitalistyczne władze państwowe. Jednak ich istnienie jest już potrzebą społeczną. Społeczeństwo nie chce z nich zrezygnować. Te elementy ustroju socjalistycznego znalazły trwałe miejsce w świadomości społecznej. 

   Historia uczy, że indywidualizm, egoizm i brak szacunku dla drugiego człowieka mocno tkwią w naturze wielu ludzi. Silna atomizacja dzisiejszego społeczeństwa i ustępliwość przed brutalną siłą hamują możliwość zasadniczych zmian w istniejącym systemie politycznym i społeczno-ekonomicznym. Dlatego świat ciągle jeszcze trwa w żywiole „niewidzialnej ręki rynku” i „świętej własności prywatnej”.
   
   Aby dokonać zmian ustrojowych społeczeństwa muszą być świadome: jakich zmian trzeba dokonać i że ich dokonanie jest możliwe i realne. Muszą rozumieć i uznawać wartości socjalizmu. Skutki kryzysu światowego systemu kapitalistycznego budzą taką świadomość! 
   Nie można zatrzymać czasu i nadchodzących przemian!
   Socjalizm to sprawiedliwość społeczna możliwa dzięki uspołecznieniu gospodarki!
   Socjalizm jest alternatywą dla kapitalizmu!
   Socjalizm to realna władza ludu, to demokratyczna władza państwowa, która reprezentuje potrzeby i interesy społeczeństwa! 
Twoja strona firmowa - szybko i za darmo!